ترکمنستان

    ترکمنستان یکی از کشورهای آسیای  میانه است که از سمت جنوب در حدود 1200 کیلومتر مرز مشترک با ایران دارد. کوهستان موسوم به کپه داغ از مرز های  طولانی طبیعی بین این دو کشور است. ترکمنستان از سمت باختر همسایه ی دریای خزر است. از جهت جنوب شرقی با افغانستان و از جهت شمال مرزهای مشترک طولانی با ازبکستان و قزاقستان دارد. ترکمنستان با مساحت ۴۸۸۱۰۰ کیلومتر مربع، پنجاه و دومین کشور بزرگ جهان است. پایتخت این کشور شهر  یک میلیون نفری عشق آباد است که با ساخت آپارتمان های سفید و گسترده و خیابان های مدرن با چراغانی خیره کننده به شهر سفید مشهور است. این شهر با مرز باجگیران در شمال قوچان 25 کیلومتر فاصله دارد. این کشور تا سال ۱۹۹1 با نام جمهوری ترکمنستان یکی از جمهوری‌های تشکیل دهنده ی اتحاد جماهیر شوروی بود که با ریاست جمهوری صفر مراد نیازف در این سال طی یک همه پرسی، با سیاست خارجی بی طرفی و با نام جمهوری ترکمنستان، اعلام استقلال کرد. بر اساس قانون اساسی، ترکمنستان کشوری دموکراتیک و لائیک است که به شکل ریاستی اداره می شود و رئیس جمهور در این کشور اختیارات مطلق دارد که در نوع خود بی نظیر است.

     این کشور دارای پنج استان به نام های آخال با مرکزیت شهر عشق آباد ( شهرک آنو در 10 کیلومتری عشق آباد رسماً مرکز استان آخال است ولی عملاً تحت نام عشق آباد قرار دارد)، استان ماری با مرکزیت شهر ماری، استان لباب با مرکزیت شهر ترکمن آباد ( چهارجوی)، استان داش آغور با مرکزیت شهر داش آغوز (داش حوض )، استان بالکان با مرکزیت شهر بالکان آباد ( نفت داغ ) است.

    بیش از 80 درصد مساحت این کشور را بیابان خشک قره قوم پوشانیده است. آب و هوای این کشور، بیابانی و نیمه گرمسیری است که دارای تابستان های بسیار گرم و زمستان های سرد است. کویر قره قوم که چهار پنجم خاک کشور را تشکیل می دهد، محل رویش انواع گیاهان و در ختچه های کویری است. رود های آمودریا ( جیحون )، مرورود ( مرغاب ) و تجن در این سرزمین جریان دارند. کانال قره قوم که در سال 1954 احداث آن آغاز گردید نیز به عنوان طولانی ترین کانال ساخته ی دست انسان، با بیش از 600 کیلومتر طول، بخش هایی از آب رود های آمودریا، مرغاب و تجن را از جنوب شرق تا مرکز و غرب این سرزمین انتقال می دهد که در آبیاری مزارع و باغات مورد استفاده قرار می گیرد. این منطقه از نظر پوشش گیاهی فقیر محسوب می شود. در این کشور جنگلهای انبوه در ختان پهن برگ دیده نمی شود ولی طبیعت آن از نظر تنوع گونه های گیاهی غنی است. پنبه عمده ترین محصولات کشاورزی این کشور به شمار می رود که موجب رشد صنایع نساجی این کشور شده است. سایر محصولات کشاورزی مانند گندم، انگور، سیب، محصولات جالیزی و تره بار نیز کم و بیش توسط کشاورزان تولید می شود. محصولات دامی نیز به دلیل وسعت سرزمینی و وجود بیابان های وسیع، از ظرفیت های تولیدی این کشور است.

     مخازن سرشار از گاز طبیعی و نفت از نعمات خدادادی این سرزمین است که در رشد سریع اقتصادی و اجتماعی ترکمنستان نقش کلیدی دارد. گاز طبیعی ترکمنستان به عنوان چهارمین تولید کننده ی عمده ی گاز، به روسیه، ایران و اکراین صادر می شود. بیشتر مخازن نفت در منطقه ی بالکان در غرب ترکمنستان و سواحل خزر قرار دارد. مخازن گاز نیز در سراسر این سرزمین یافت می شود. صادرات نفت وگاز عمدتاً از طریق خط لوله و همچنین کشتی در دریای خزر صورت می گیرد. بندر ترکمن باشی ( کراسنووسک )در استان بالکان در صادرات نفت وگاز ترکمنستان نقش کلیدی دارد.

    در مورد تعداد نفوس این سرزمین آمار دقیقی در دست نیست. براساس آمار اعلام شده توسط دولت مربوط به سال 1995، جمعیت این کشور حدود 5 میلیون نفر بوده است. با توجه به زاد و ولد سریع در میان ترکمن ها، و حمایت های دولتی از زاد و ولد، جمعیت فعلی این کشور تا 7 میلیون نفر قابل تخمین است. بیشتر مردم این کشور از نژاد ترکمن هستند. ترکمنستان کشوری چند ملیتی است که اقلیت های قومی روسی، اوکراینی، ازبکی، قزاق، تاجیک، تاتار، کرد، آذری، ارمنی، بلوچ و ایرانی ( فارس ) در این کشور زندگی می کنند. اقلیت های بسیار کوچکی از سایر ملیت ها مانند کره ای، آلمانی و ... نیز دیده می شود. گروه های قومی و مذهبی براساس قانون اساسی از حقوق مساوی برخوردارند. ترکمن ها مسلمان و پیرو مذهب حنفی هستند. پیروان ادیان مسیحی ارتدکس ( ارمنی ) و یهودیان و شیعیان از اقلیت های مذهبی در این کشورند.

  واحد پول رایج منات ترکمن می باشد که ارزش آن در برابر ارز های خارجی  ( دلار آمریکا ) توسط دولت ثابت نگه داشته شده است. ( هر دلار برابر با2/85منات است ) سیستم اداره کشور مشابه سیستم های کمونیستی است و دولت در امور کشاورزی، مالکیت حقیقی، اقتصاد، اشتغال، آموزش، سیاست، فرهنگ، قانون گذاری، قضاوت، و به طور کلی در شئون مختلف زندگی اجتماعی نظارت مستقیم دارد.